12 september , dag 1

12 september, de eerste dag

Tja, wat moet je nou van zo’n dag zeggen? We hebben eigenlijk alleen maar rondgehangen op vliegvelden en in een file gezeten in een busje. Weinig verheffend.

Uiteindelijk zijn we na een korte wandeling beland in een schitterend Benedictijner klooster, dat overigens niet meer als zodanig functioneert……

Tijdens de reis met de collega’s kennis gemaakt. Uiteraard gingen veel van de gesprekken over bibliotheken en hun rol in de complexere samenleving. De bibliotheek wordt makelaar in informatie, selecteert namens de klant relevante informatie. Wordt de bibliotheek ook creator van informatie? Waar ligt straks de grens met de uitgeverij?

Met Ferd ook uitvoerig stil gestaan bij de toenemende belangstelling voor geschiedenis. De voortschrijdende Europeanisering en zelfs mondialisering bewerkstelligt een zoektocht naar identiteit welke resulteert in een, soms overdreven (of niet?), hang naar historie. Niet in die zin dat vroeger alles beter was; wel in de vorm van belangstelling voor de wortels van onze samenleving en van ons zelf.
(SAB probeert daarin een gidsfunctie te vervullen, maar slaagt daar lang niet altijd in, omdat veel van de historische informatie bij SAB überhaupt nog niet ontsloten is! )
Daarnaast is het volgens mij zo dat informatie over toen zal bijdragen tot verantwoordelijkheid voor het nu. Met andere woorden: laat mensen zien/ervaren hoe het ontstaan is en ze zullen zich (mede-)verantwoordelijk voelen voor het resultaat. Ik ken daar een aantal goede voorbeelden van. Zouden we binnen de gemeente meer mee moeten doen….

Tijdens het avondeten hebben we elk iets over ons zelf verteld aan de hand van een voorwerp dat we daartoe hadden meegenomen. Dat leverde een illustere verzameling voorwerpen op: van bijzondere stenen, tot schoenen, een fiets, een kurkentrekker, mascotte, een inspirerend boekje, een affiche, een sleutel etc.. Ik had het liefst mijn oude bergschoenen meegenomen als voorwerp. Ik kan er geen afstand van doen. Ik heb in die bergschoenen (ik bezit meerdere generaties bergschoenen) lief en leed meegemaakt. En ze hebben me naar overal en nergens gevoerd over gebaande en vooral ongebaande wegen. Ze doen nu dienst als boekensteun in mijn boekenkast als icoon van mijn zoektocht.
Tegelijk is die schoen (ik moest het nu met mijn huidige schoenen doen) de metafoor voor mijn valkuil: te ver voor de troepen uithollen. Kan ik het beter op mijn sloffen?

Morgen (dag 2) gaan we eerst dit klooster bekijken (het was vanavond al donker toen we aankwamen) en daarna is het de bedoeling dat we onze richting gaan bepalen, zowel letterlijk, als figuurlijk.

Tot morgen…..

Eddy