18 september, dag 7, de laatste dag

Donderdag 18 september, dag 7, de laatste dag


De Herontdekking van de Bibliotheek


Vandaag zijn we na een relatief korte wandeling aangekomen in de eindbestemming van deze tocht: Norcia, de geboorteplaats van Benedictus. Daar hebben we eerst een buitengewoon inspirerend onderhoud gehad met de Abt van het Benedictijner klooster aldaar: Padre Casiano, een Amerikaan van geboorte, maar na veel omzwervingen nu als docent werkzaam in Rome en Abt in Norcia.

Daarna hebben we ons gebogen over mogelijke conclusies van onze omzwervingen en de wijze waarop wij daarmee anderen kunnen inspireren. Daarover hoor je nog nader.

Mij komt het volgende beeld naar boven:

Een sterk merk is geworteld in traditie, gericht op de toekomst. De bibliotheek is zo’n sterk merk. Niet alleen SAB doet nu nog steeds wat de stadsbibliotheek Deventer in 1560 ook al deed (maar dan heeeel anders); ook de openbare bibliotheken functioneren nog steeds met als doel: Burgers in staat stellen goed te participeren in de complexe, democratische samenleving (aspecten: weldenkend, geïnformeerd, creatief, zorgzaam, dynamisch en veilig). Daarvoor zijn de Openbare Bibliotheken nu al meer dan 100 jaar geleden opgericht en eigenlijk is dat nog steeds hun missie. Maar de samenleving verandert en dus verandert de wijze waarop de bibliotheken dat doel nastreven. Die verandering in de samenleving betreft de ontwikkelingen :
van schaarste naar overvloed
van consumptie naar co-creatie
van producten naar processen en
van voorschrijven naar toerusten
Bron: “De Bibliotheek anders bekeken 2” (Rob Bruijnzeels en anderen, VOB, aug.2007)

De Openbare Bibliotheken zullen daartoe onder meer onderdeel moeten worden van Virtual Communities ten einde ook in de toekomst hun traditionele rol te kunnen vervullen. Dat moeten ze niet allemaal voor zich ontwikkelen; de VOB heeft hierin een belangrijke taak, waarbij zij overigens kan voortbouwen op sites als Bibliotheek.nl.

Toegespitst op SAB zouden we een nieuwe missie kunnen formuleren als: zorgen dat de gebruikers (studenten, onderzoekers, creatoren en andere nieuwsgierige mensen) zich geestelijk kunnen verrijken en verdiepen en een meerwaarde halen uit een samenstel van kennis en informatie, welke mede door henzelf wordt gevoed. Dat is een blijvende uitdaging voor de bibliotheek, maar ook voor die gebruikers! De bibliotheek dient die gebruikers uit te dagen, te inspireren en nieuwe vergezichten te bieden. Van die gebruikers wordt verwacht dat zij ook een bijdrage leveren aan die kennis en informatie ([co-]creatie). De bibliotheek staat garant voor de kwaliteit van de informatie (redactieraden?); Daarmee wordt de bibliothecaris/vakreferent ook steeds meer ‘eind-redacteur’ van de beschikbare informatie. Kunnen wij dat aan?



We doen het als SAB helemaal zo gek nog niet. “Renovabitur” geeft de richting aan, we hebben de basis gelegd voor de digitale bibliotheek (web 2.0), we hebben onze organisatie meer dynamisch ingericht…. . Maar we zijn er nog lang niet. We zijn nog niet die bron van inspiratie die de gebruikers aanzet/uitdaagt tot (co-)creatie.
Laten wij onze inspiratie halen uit bronnen uit het verleden en het wenkend perspectief in de toekomst, maar vooral van elkaar!

Overigens ben ik van mening dat ze in Italie ontzettend lekker kunnen eten!

Eddy

17 september, dag 6

Woensdag 17 september, dag 6

Vandaag de grote wandeltocht boven langs de Piano Grande. Prachtig! Eén grote metafoor voor een Virtual Community (VC). Ton Dijksterhuis (Teamleider digitalisering van SAB) reageerde gisteren op dat idee voor een VC (zie aldaar). Interessante optie van Ton. We zouden eens op die weg moeten doordenken en kijken wat bestaande VC’s ons kunnen bieden en wat we zelf daarin of aanvullend daaraan moeten initiëren. Misschien is het wel beter om landelijk een bibliothecaire VC op te zetten (vergelijk het proces naar de etalages) en lokale VC’s daarop te laten aansluiten.
Doel wat mij betreft (althans voor een kennis-bibliotheek als SAB)is: open interactie naar aanleiding van en met betrekking tot (nieuwe) kennis en informatie alsmede een stimulans/uitdaging om daarbij de bibliothecaire diensten te gebruiken om de kwaliteit van die interactie te waarborgen/faciliteren. De wetenschappelijke/kennis-bibliotheek is het platform voor kennis-ontwikkeling, waar het feest van (nieuwe) kennis kan worden gevierd! (dat doen we nu amper). De bibliotheek levert het fundament waarop nieuwe bouwstenen rusten; je bouwt voort op bestaande kennis en dat proces is nooit af. Ik zie uit naar de gedachtenwisseling (binnen en buiten SAB) over de wijze waarop een bestaande of een eigen VC dit kan faciliteren..

Wij hebben ons vandaag afgevraagd waar wij door geïnspireerd worden. Dat is voor ieder persoonlijk. Ik word vooral geïnspireerd door: een goed gesprek, samen muziek maken, samen iets moois ervaren (natuur, cultuur). Nogmaals, dat ligt voor ieder weer anders. Maar duidelijk is (mij) wel dat nieuwe beleidsnota’s geen intrinsieke verandering teweeg zullen brengen. Natuurlijk moet je over een gemeenschappelijk referentiekader kunnen beschikken (voor SAB is dat: Renovabitur), maar werkelijke verandering wordt alleen teweeg gebracht door inspiratie.

Spanning leidt vaak tot inspiratie en creativiteit. Rond de Piano Grande lopen veel herders met hun kudden schapen. Er komen ook wolven voor in dit gebied. De herders reageren daar op door bijvoorbeeld bij de kudde te blijven en het dag/nacht-ritme aan te passen. Als ik herder was zou ik wolven in mijn gebied importeren. Dat houdt me scherp en alert. Van alleen maar schaapjes tellen val je immers in slaap……
Niet dat ik nu spanningen binnen de organisatie wil oproepen. Maar een kabbelende beek creëert geen nieuwe bedding. Ook een organisatie kan in slaap vallen. Het mag dus best spannend zijn.

Castelluccio, de bestemming van vandaag:

16 september, dag 5

Dinsdag 16 september, dag 5

Vandaag hebben we ons met leiderschap bezig gehouden. ’s Morgens eerst in het algemeen. Daarna hebben we een flink stuk gewandeld en doorgepraat over onze verschillende stijlen van leidinggeven.
Nu zitten we in een “Agriturismus” in de buurt van Norcia. Aan het eind van de middag zijn we verder ingegaan op het leiderschap van bibliotheekorganisaties met de ambities als door ons in de afgelopen dagen verwoord in het bijzonder..

Tijdens onze beraadslagingen kwam in drie subgroepen onder meer het volgende naar voren:
Volgens minister Plasterk hebben de Openbare Bibliotheken 3 hoofdfuncties op het gebied van:
Lezen , Informatie , Educatie .
Dat ligt voor een wetenschappelijke-/kennis-bibliotheek als SAB iets genuanceerder.
De openbare bibliotheken richten zich op het publiek domein met (onder meer) de volgende kwalificaties: weldenkend, geïnformeerd, creatief, zorgzaam, dynamisch (veilig/et). In dat publieke domein moeten burgers in staat gesteld worden onderdeel te zijn van de participatieve samenleving (zie gisteren [bijdrage wat aangevuld], Jenkins)
De wetenschappelijke-/kennis- bibliotheken richten zich vooral op het delen van kennis en informatie.

Om hun respectievelijke rol te kunnen vervullen zullen bibliotheken virtual communities (VC) moeten stichten (zie ook Jenkins, participatory culture). In die VC kun je onder meer (digitaal) verblijven, communiceren, publiceren, lezen, downloaden, stemmen, informeren en geïnformeerd worden. De bibliotheek zorgt er voor dat je de skills kunt ontwikkelen om te participeren in die VC (informatievaardigheden, mediawijsheid) en bovendien zal de bibliotheek een soort wegenwachthulp bieden, voor als je strand op de digitale snelweg. Iedereen heeft toegang tot de VC; leden van de bibliotheken hebben specifieke rechten op (informatie-)diensten die in de VC worden aangeboden.

Om een en ander in gang te zetten zullen we dus allereerst onze website goed interactief moeten maken (web 2.0 of web 3.0) en vooral inzetten op verdere ontwikkeling van die website als VC.

Als dit allemaal waar of waarschijnlijk is, wat betekent dat dan voor SAB? En hoe pakken we dat dan aan?

15 september, dag 4

Maandag 15 september, dag 4

We zijn de dag begonnen met ons te verdiepen in Fransiscus (12de eeuw). Fransiscus, zoon van een rijke lakenkoopman, lolbroek, cheerleader, wilde aanvankelijk troubadour, ridder worden. Hij streed onder meer in het leger van Assisi en later in het leger van de Paus. Hij werd (weer) ziek en trok zich terug. In de San Damiano (vlak boven Assisi) kreeg hij de ingeving, de inspiratie: “Bouw mijn kerk weer op, want het gaat niet goed”. Dit is een belangrijk moment in zijn leven: Fransiscus wijzigt uiteindelijk zijn paradigma (!)1) en wijdt zijn verdere leven aan het predikend rondtrekken; hij leert mensen betekenis te geven aan hun leven.

Vervolgens hebben wij ons (elk voor zich) afgevraagd wat ons paradigma is: waar ligt onze passie, waar ons talent en aan welke maatschappelijke behoefte willen wij daarmee werken. Kun je jouw passie kwijt in jouw missie? En zijn jouw talenten daarop toegespitst?

Het voert hier te ver om in detail in te gaan op mijn specifieke passie en talenten. Daar zijn andere kaders voor.
Wij zijn vervolgens gaan wandelen naar onze volgende bestemming bij Campi Vecchio (ten westen van Norcia).

Daar zijn we in de middag verder ingegaan op die maatschappelijke behoefte en de rol van bibliotheken daarin.
De maatschappelijke behoefte ten opzichte van bibliotheken in het algemeen betreft de participatie van het individu in de samenleving. Elke burger moet volwaardig in de maatschappij kunnen functioneren.
Henry Jenkins schreef een uitgebreid artikel over vooral het hoe van die participatie (Henry Jenkins, ‘Building the Field of digital Media and Learning, confronting the Challanges of participatory Culture: Media Education for the 21ste Century”, 2006, MacArthur Foundation)
Zie: http://www.digitallearning.macfound.org/atf/cf/%7B7E45C7E0-A3E0-4B89-AC9C-E807E1B0AE4E%7D/JENKINS%20_WHITE_PAPER.PDF
Citaat: ‘Een ‘participatory culture’ is een cultuur met relatief lage drempels om tot artistieke expressie en maatschappelijk engagement te komen, waar support geboden wordt voor het maken en delen van eigen inbreng en waar een soort informeel mentorschap bestaat’. Binnen deze cultuur maken (vooral jonge) mensen media content. Eigen aan de cultuur is dat je elkaars bijdrage serieus neemt.
Nieuwe vaardigheden die in deze cultuur van pas komen zijn:
“play (het vermogen om te experimentreren met je omgeving al seen manier om problemen op te lossen)
performance (het vermogen om alternatieve indentiteiten aan te nemen met als doel improvisatie en ontdekking),
simulation (het vermogen om dynamische modellen van echte werelden te interpreteren en te reconstrueren),
appropriation (het vermogen om betekenisvol te samplen en media content te remixen),
multitasking (het vermogen om je eigen omgeving te scannen en de focus te verschuiven naar kleine details indien nodig),
distributed cognition (het vermogen om betekenisvol te interpreteren met tools waarmee je mentale capaciteiten kunt uitbreiden),
collective intelligence (het vermogen om kennis samen te brengen en notities/ aantekeningen met elkaar te vergelijken voor een gedeelde doelstelling),
judgement (oordeelvermogen, het vermogen om verschillende informatie bronnen op betrouwbaarheid en geloofwaardigheid te kunnen inschatten),
transmedia navigation (het vermogen de flow van verhalen en informatie te volgen over meerdere media modaliteiten heen),
networking (het vermogen om informatie te zoeken, samen te voegen en weer te verspreiden),
negotiation (het vermogen door diverse communities te reizen, verschillende perspectieven uit elkaar te halen en te respecteren, alternatieve normen te begrijpen en te vlgen.”.
Aldus Jenkins (toelichting: zie artikel).

Ik schrijf dit nu wel zo op, maar zelf begrijp ik er geen bal van! Het lijkt een andere wereld.
Dat is het ook (althans tov. mijn wereld en die van velen). En dat is ook de reden dat bibliotheken hierin een taak hebben. Die taak betreft onder meer:
1.het overbruggen van de technische kloof (digivaardigheden)
2.inzicht verschaffen in de rol van nieuwe media (mediawijsheid)
3.de ethische uitdaging (bewust wording van je rol als mediamaker en community deelnemer)

Opdracht voor de bibliotheken in het algemeen is er voor te zorgen dat alle burgers kunnen (blijven) participeren in de samenleving. Wat meer is, zij moeten ook hun eigen bijdrage aan die samenleving kunnen leveren (kennis/ervaringen delen). En dan zijn we weer bij de missie voor de bibliotheken zoals ik die gisteren al verwoordde (zie vorig bericht in deze weblog).

Voor wetenschappelijke-/ kennis- bibliotheken als SAB in het bijzonder ligt vooral de nadruk op kennis delen. De algemene taken als hiervoor genoemd zijn daarbij overigens evenzeer relevant waar en voor zover de doelgroepen van de kennisbibliotheek (studenten, onderzoekers [in de breedste zin van het woord]) eveneens tekort schieten in de voor de ‘participatory culture’ vereiste vaardigheden.

Vraag is wat we hiermee binnen Saxion kunnen en willen. Dit vraagstuk gaat verder dan louter onze informatievaardigheden, zoals wij die nu aanbieden. Mediawijsheid is een breder begrip en als we participatie in de ‘participatory culture’ willen stimuleren, zullen we studenten wellicht meer dan we nu doen moeten voorbereiden op hun actieve rol in de mediajungle……..


1) voor ingewijden: het wijzigen van je paradigma betreft eigenlijk het “elimineren van belemmerende overtuigingen” (uitspreken op z’n Haags), voorwaar ‘a hell of a job’, zeker als die door de hemel wordt ingegeven

14 september , dag 3

Zondag 14 september , dag 3

Vandaag lopen we door de geboortestreek van Benedictus (Norcia, 480 – 550). Na een korte inleiding over Benedictus en het maken van onze eigen Benedictus-test, hebben we ons bezig gehouden met wat Benedictus voor ons kan betekenen.
Benedictus heeft na allerlei omzwervingen en afzonderingen leefregels voor kloosterlingen geformuleerd, uitgaande van de volgende hoofdregels:
Obedientia (luisteren, gehoor geven)
Stabilitas (consequent zijn, commitment)
Conversio Morum (verander wat veranderd moet worden, duurzame verbetering)

Obedientia houdt in: Luisteren om tot resultaat te komen, ofwel in bestuurlijke termen: Rapport maken, in contact blijven. Gehoor geven aan wat de situatie van jou vraagt en actief bezien wat je daaraan kunt bijdragen. (Voor met name de abt, de leidinggevende, is dit gebod belangrijk!!)

Stabilitas wekt op tot consequent gedrag op basis van fundamentele uitgangspunten. Commitment aan de doelstellingen (van bv. de organisatie/ de gemeenschap)

Conversio Morum slaat op de ommekeer van gewoontes: je moet, zegt Benedictus, in je dagelijks leven kleine, maar haalbare verbeteringen zien aan te brengen, bewust nieuwe routines ontwikkelen om zo de kwaliteit van je leven en werk te verbeteren.
Tegenwoordig zouden we dat “kwaliteitsmanagement” noemen.

Benedictus kent niet alleen geboden, maar ook een verbod: het verbod op Mumuratio: het verbod om te mopperen, te roddelen. Zegt alleen “Het Goede”(Bene Dictus).
Mumuratio verziekt een organisatie en leidt tot niets.

We hebben de dag (tijdens het lopen) besteed met uitpluizen wat Benedictus voor onszelf kan betekenen en voor onze bibliotheekorganisaties.
Voor mij betekent het onder meer:
- niet (te) snel oordelen; actief luisteren; samen doen
- respect voor wat de ander kan en liefde voor wat hij/zij nog moet leren…..
- erkende ongelijkheid.
- situationeel leiding geven.

Voor SAB kan het betekenen:
- een impuls in de gesprekscyclus
- concretisering van de missie/visie zoals we die hebben geformuleerd
- kwaliteitsmanagement in die zin dat iedereen uitgedaagd wordt om continue te verbeteren (van alleen beschrijven van de processen worden we niet beter)
Nog meer betekenissen voor SAB?
Zie ook: Wil Derkse: Een levensregel voor beginners (2000),
Lannoo, ISBN 9789020941845;

In de middag zijn we ingegaan op die missie van de bibliotheken. Die kan voor wetenschappelijke/kennis-bibliotheken als SAB wat anders liggen dan voor openbare bibliotheken. Ik zou de missie van bibliotheken in aanvulling op wat al eens eerder is gezegd als volgt willen formuleren: 1.Toegang verschaffen tot kennis en cultuur ten behoeve van ontwikkeling in de samenleving maar ook: 2. het bevorderen van het vermogen om die toegang te creëren alsmede 3.het vermogen om iets eigens aan die kennis en cultuur toe te voegen.
Maar tijdens het kapittel-uurtje aan het eind van de dag kreeg ik daar uit de groep weinig bijval voor……

We zitten nu in een (voormalig, maar heel mooi gerestaureerd) Franciscaner klooster in de buurt van Piediparterno. Morgen komt Franciscus aan de beurt……

Op de foto’s:
Hierboven: De groep krijgt de Benedictijner opdracht bij het Benedictijner Klooster in San Felice, Hieronder: uw blogger in zijn “cel” en het hart van het Franciscaner klooster.

13 september dag 2, de avond

Zaterdagavond 13 september avond 2

Tijdens de avondmaaltijd in het Benedictijner Abdij van San Felice ontpopte Leon (de jongste van de groep die als duvelstoejager is ingehuurd….) zich als een fanatieke “gamer”. Nou houd ik ook erg van spelletjes doen, maar hier ging een geheel andere wereld voor me open:

“Gamen” is een cult waarin mensen verspreid over de hele wereld met elkaar virtueel een spel spelen. Er gaat ook veel geld in om. Spellen als Warcraft, Omerta en Call of Duty houden miljoenen mensen bezig. Dag en nacht. Men speelt op leven en dood. Vooral dat laatste schijnt veel voor te komen. Een “headshot” is het hoogst haalbare in deze virtuele wereld.
Ik voel me oud.
Maar 50% van de wereldbevolking is 18 jaar of jonger en de meesten (althans in de meer ontwikkelde landen) zijn al vertrouwd met gamen.

Moeten wij als bibliotheken daar dan niet op inspelen? Als we de aansluiting willen behouden, zou het dan niet goed zijn om de zoekvraag van de client als game te behandelen? Dat zijn ze gewend, het bevordert de nieuwsgierigheid en dat is de basis voor wetenschap.

Misschien moeten we dan als bibliotheek in het kader van instructies in informatievaardigheden wel "gamen" organiseren…….(?)

13 september, dag 2 dag

Zaterdag 13 september, dag 2

Vandaag hebben we ons eerst laten inspireren door de kapel van het klooster te Macenano. De Longobardese hertog Faroaldo II heeft het klooster in de 8ste eeuw laten bouwen op de plek waar in de derde eeuw al kluizenaars woonden. De kapel is in de 12 de eeuw voorzien van prachtige muurschilderingen (vgl. Scrovegnikapel te Padua en de S.Franceso in Assisi). Leken werden geacht niet in de bijbel te lezen (voor zover ze al lezen konden!). En dus werd datgene wat de kerk wilde doen geloven als stripverhaal op de muur gezet. Het aardige is dat die kerk in de 15de eeuw haar volgelingen wat anders wilde doen geloven, althans andere accenten wilde leggen (Mariaverering etc.). Daarom, en dat kun je in deze kapel goed zien, zijn in de 15/16de eeuw de prachtige fresco’s uit de 12de eeuw gewoon overgeschilderd, opdat de gelovigen wel het juiste geloof zouden koesteren.
Het instituut kerk bepaalde hier dus de informatie die mensen tot zich namen. Dat is eeuwenlang zo geweest en in sommige culturen nog zo. Bij ons hebben de zuilen tot in de vorige eeuw nog lang als instituten gefunctioneerd in die zin dat de inhoud van de informatie door de zuil werd gekleurd.
Tegenwoordig staat de individu centraal, zij het dat die wel graag weer nieuwe verbindingen zoekt.

De bibliotheek stamt uit de tijd dat de inhoud van de informatie centraal werd bepaald. En nog in de naoorlogse periode in de vorige eeuw was volksverheffing de reden van bestaan van bibliotheken.
Dat ligt tegenwoordig dus anders. De bibliotheek is nu bron van persoonlijke (individuele) ontwikkeling, al heeft die bibliotheek daar zeker geen monopoly in. Wist je dat jongeren vandaag de dag even veel beelden verwerken als de middeleeuwer in zijn hele leven? Wil de bibliotheek (en dat geldt ook voor een wetenschappelijke bibliotheek als SAB) concurreren in de informatievoorziening, dan zal ze moeten excelleren en telkens nieuwe verrassingen moeten leveren. (zie ook mijn volgende bericht over “gamen” etc.).
De bibliotheek is straks dus niet meer een verzameling boeken, of een gebouw, waar je kunt “lenen”. Nee, de bibliotheek is straks veel meer een interactief, voor het grootste deel virtueel proces, een partner in informatieverwerking, een digitaal ankerpunt, een bron van inspiratie met kwalitatief goede informatie (just for you, anywhere, anytime). De bibliotheek heeft geen kennis, de bibliotheek organiseert de kennis.

In Renovabitur hebben wij (SAB) die toekomst al voor een deel geschetst. Maar wij slagen er nog niet in die visie concreet te maken. Wij schaffen nog steeds fysiek losbladige uitgaven aan, omdat de overeenkomstige databank te duur is. En zo borduren wij meer voort op wat we gewoon zijn, dan dat we inspelen op de toekomst.
“Time for a change?” (BO).

12 september , dag 1

12 september, de eerste dag

Tja, wat moet je nou van zo’n dag zeggen? We hebben eigenlijk alleen maar rondgehangen op vliegvelden en in een file gezeten in een busje. Weinig verheffend.

Uiteindelijk zijn we na een korte wandeling beland in een schitterend Benedictijner klooster, dat overigens niet meer als zodanig functioneert……

Tijdens de reis met de collega’s kennis gemaakt. Uiteraard gingen veel van de gesprekken over bibliotheken en hun rol in de complexere samenleving. De bibliotheek wordt makelaar in informatie, selecteert namens de klant relevante informatie. Wordt de bibliotheek ook creator van informatie? Waar ligt straks de grens met de uitgeverij?

Met Ferd ook uitvoerig stil gestaan bij de toenemende belangstelling voor geschiedenis. De voortschrijdende Europeanisering en zelfs mondialisering bewerkstelligt een zoektocht naar identiteit welke resulteert in een, soms overdreven (of niet?), hang naar historie. Niet in die zin dat vroeger alles beter was; wel in de vorm van belangstelling voor de wortels van onze samenleving en van ons zelf.
(SAB probeert daarin een gidsfunctie te vervullen, maar slaagt daar lang niet altijd in, omdat veel van de historische informatie bij SAB überhaupt nog niet ontsloten is! )
Daarnaast is het volgens mij zo dat informatie over toen zal bijdragen tot verantwoordelijkheid voor het nu. Met andere woorden: laat mensen zien/ervaren hoe het ontstaan is en ze zullen zich (mede-)verantwoordelijk voelen voor het resultaat. Ik ken daar een aantal goede voorbeelden van. Zouden we binnen de gemeente meer mee moeten doen….

Tijdens het avondeten hebben we elk iets over ons zelf verteld aan de hand van een voorwerp dat we daartoe hadden meegenomen. Dat leverde een illustere verzameling voorwerpen op: van bijzondere stenen, tot schoenen, een fiets, een kurkentrekker, mascotte, een inspirerend boekje, een affiche, een sleutel etc.. Ik had het liefst mijn oude bergschoenen meegenomen als voorwerp. Ik kan er geen afstand van doen. Ik heb in die bergschoenen (ik bezit meerdere generaties bergschoenen) lief en leed meegemaakt. En ze hebben me naar overal en nergens gevoerd over gebaande en vooral ongebaande wegen. Ze doen nu dienst als boekensteun in mijn boekenkast als icoon van mijn zoektocht.
Tegelijk is die schoen (ik moest het nu met mijn huidige schoenen doen) de metafoor voor mijn valkuil: te ver voor de troepen uithollen. Kan ik het beter op mijn sloffen?

Morgen (dag 2) gaan we eerst dit klooster bekijken (het was vanavond al donker toen we aankwamen) en daarna is het de bedoeling dat we onze richting gaan bepalen, zowel letterlijk, als figuurlijk.

Tot morgen…..

Eddy